شماره روزنامه ۶۳۷۲
|

وضعیت رشد اقتصادی در ۴ ماه اول سال چگونه بوده است؟

مرکز پژوهش‌های مجلس، به تازگی گزارش «پایش بخش حقیقی اقتصاد ایران: برآورد تولید ناخالص داخلی ماهانه (تیرماه ۱۴۰۴)» را منتشر کرده است. این گزارش با تمرکز بر پایش و ارزیابی بخش حقیقی اقتصاد ایران در تیرماه ۱۴۰۴، یک تخمینی از تحولات تولید ناخالص داخلی (GDP) و رشد اقتصادی در ۴ ماه اولیه امسال ارائه…

کمک‌های نقدی مشروط برای حمایت از محرومان، چه تبعات پنهانی دارد؟

بر اساس گزارش بانک جهانی، برنامه‌های کمک‌های نقدی مشروط(Conditional Cash Transfers)، علاوه بر فواید برای دریافت‌کنندگان، اثرات جانبی منفی نیز بر جوامع و افراد غیرذی‌نفع دارد. این برنامه‌ها در ۲دهه اخیر به‌منظور کاهش فقر و بهبود آموزش و تغذیه کودکان در سراسر جهان گسترش یافته‌اند. برنامه کمک نقدی…

اخبار سیاست گذاری روزنامه شماره ۶۲۸۷

    سه‌شنبه، ۲۳ اردیبهشت ۱۴۰۴
  • کشورهای جنوب خلیج‌فارس چگونه توسعه یافتند؟

    روزنامه شماره ۶۲۸۷

    رستگاری با پترودلارها

    کشورهای حاشیه جنوب خلیج‌فارس با استفاده از پترودلارها در حال پیمودن مسیر تازه‌ای برای خروج از اقتصاد نفتی هستند؛ مسیری که با الهام از مدل توسعه امارات شکل گرفته است. در سال۲۰۲۴، کشورهای منطقه خاورمیانه بیش از ۴۲۱میلیارد دلار صادرات خدمات داشتند؛ در این میان امارات با صادرات ۱۷۵میلیارد دلاری خدمات، پرچم‌دار تحول در منطقه بوده و عربستان نیز با جهش چشم‌گیر سرمایه‌گذاری در حوزه گردشگری و فناوری به سرعت در حال نزدیک شدن به رقیب خود است. در سال گذشته میلادی، بخش غیرنفتی اقتصاد عربستان سعودی ۴.۳درصد رشد داشته، درحالی‌که بخش نفتی آن با انقباض ۴.۵درصدی مواجه بوده است. در قطر نیز سهم تولیدات غیرنفتی از تولید ناخالص داخلی در۲۰۲۴ به ۶۳درصد رسیده‌است. برنامه‌های بلندمدتی مانند «چشم‌انداز۲۰۳۰» عربستان، «عملیات ۳۰۰میلیاردی» امارات و «چشم‌انداز ملی تا ۲۰۳۰» قطر، نمادهایی از تغییرات راهبردی در اقتصادهای منطقه است؛ تحولاتی که موجب شده تا دونالد ترامپ در سفر امروز خود با چهره سیاسی متفاوتی روبه‌رو باشد.
  • «دنیای اقتصاد» تفاوت مسیر اقتصادی کشورهای خلیج فارس با ایران را بررسی کرد؛

    روزنامه شماره ۶۲۸۷

    مصائب حکمرانی توزیع‌گرا

    به گفته کارشناسان ساختار حکمرانی اقتصادی کشور ایران به‌طور کلی مبتنی بر رویکردی توزیع‌محور شکل گرفته است؛ به این معنا که تمرکز اصلی دولت‌ها بر تخصیص و توزیع منابع طبیعی ملی، به‌ویژه درآمدهای حاصل از صادرات نفت و گاز، به‌جای تولید و ایجاد زیرساخت‌های پایدار بوده است.
۱